Direktør for Théâtre Garonne i Toulouse, Aurélien Bory held ein eigen plass på den franske danselandskapen, med ein scenografisk stil som er gjenkjennelig blant alle andre — eit arv, utan tvil, frå eit tidligere liv vigd til arkitektonisk akustikk. Kvar av hans skaparverka utforskar og set scenerommet i spel; i januar i fjor lanserte han i Toulouse det første franske festivalen heilt vigd til scenografi. Siste verket hans, laga for Festival Montpellier Danse, vaks ut av møtet hans med verdsberømd gitarist Thibaut Garcia. Som kjenninkunnig av John Dowland (1500–1600-talet), styrte Garcia honom mot Seaven teares, eit verk for lut og røyst som han hadde framførd før saman med motsaktar Philippe Jaroussky.
På scenen deler musikaren rommet med dansaren Aure Wachter — ein opptredande hos Rachid Ouramdane og Jann Gallois, og ein songsolist hos Les Cris de Paris. Duoen deira tek form som ein pavane, den «gongen for to,» og satsar på at «musikk er dans, dans er musikk»: eit spel av «kroppsinstrument» der den eine songsolist medan den andre dansar, med melankolsk atmosfære som bakteppe. Eitt spørsmål blir att: korleis gjev du form til tårar på ein scene? Aurélien Bory svarar med eit verk der «væske-element» vil flyta, men som først og fremst vil vere utanleiken av den sørgmilde musikken som gjer oss godt — melankoli forstått som ei opning mot dagdrauming.