Onu bekliyorduk, ama böyle bir zeminde değil! P=mg (2013) ile başlayan, dokuz uluslararası ödül kazanan ilk solo eseri ile Agora'nın ortak yönetmeni Jann Gallois, titiz, sıkı kurulu ve enerji dolu danslarla tanınmış hale geldi — temellendirilmiş, bazen kaslı bir stil. Yeni eseri Imminentes, tam tersini yapıyor. Her şey nazikçe başlıyor: iki performansçı bir araya gelir, dönerler, büyük bir incelikle birbirlerine değerler, sanki Paul Valéry'nin "İnsan varlığında en derin şey deri"dir sözünün bir yankısı gibi. Buradan eseri sürekli dalgalar içinde ilerler, daire imajı etrafında yavaş yavaş hız ve yoğunluk kazanır — aynı Matisse'in bir zamanlar ressam ettiği daire.
Patrick De Oliveira'nın orjinal müziğine eşlik eden altı dansçı, kesintisiz bir şekilde uzun bir crescendo içinde alanı doldurur. Akan hareketler, hafifçe değen başlar, gevşemeye başlayan gerilimler: dans mahrem ve sakin hale gelir, bir çeşit nazik kız kardeşlik, hiçbir aktivist duruş olmaksızın, neredeyse manevi. Budist etkisinden yararlanan Jann Gallois, tekrar ve fiziksel bağlılık üzerine inşa edilen bir iç uyum arar. Yığılma doğrudan bir finale yol açar, ama hiçbir rekabet olmaksızın, gerçek bir "nazikliğin gücünü" ortaya koyar. Tamamen kadınlardan oluşan oyuncu kadrosu seduction'ın olağan kodlarından uzaklaşır: Imminentes gerçek bir koreografik olgunluğu gösterir, naiflik veya kolay idealizm olmaksızın. Uzun zamandır beklenen Jann Gallois — ve çok da orada.