Aslında gördüğümüz zaman ne olur? Bu soru, Éric Minh Cuong Castaing, Aloun Marchal ve Marine Relinger'in yeni projesinin merkezinde yer alıyor. Sahne üzerinde, dört görme engelli sanatçı dans ve belgesel anlatıcılığı bir araya getiriyor, kendi yaşam hikayelerini vücutlarında yaşamanın çok kişisel yollarıyla harmanlıyorlar. İşitme, dokunuş — normalde geri plana ittiğimiz her şey — burada hareketin başlangıç noktası haline geliyor. Gören ve görmeyen sanatçılar birbirlerini yönlendiriyor, parlak ışınlarla yıkanmış ancak geniş gölge alanlarını da içeren bir yapıtta — koreograf bunu "başkalarına daha uyumlu olan paylaşılan bir hareket" fikriyle özetliyor.
Bu yapıt, birkaç yıl boyunca sanat kuruluşları ve diğer dünyalarla, profesyoneller ve amatörlerle temas halinde kurulan bir çalışma gövdesini devam ettiriyor. İki yön araştırmayı şekillendirdi. Bir tarafta, zaten önceki yaratıcılıklarında merkezi olan temas dansı: çok farklı vücutların, engelli ya da engelsiz olanların dokunuş yoluyla buluşmasını ve birbirini keşfetmesini isteme. Diğer tarafta, butoh, tamamen zihinsel imgelem üzerine inşa edilen Japon dansı: göremeyeceğini varsaydığımız insanların ellerinde tam olarak ne olur? Vision, ışığa doğru sıkı sıkıya çevrilmiş bir şou olmaya hazırlanan bir gösteri olacak.